Nieznany kronikarz z Dębu pokusił się o spisanie dziejów tej wioski w. XIX, Kronika Dębu w jego relacji to głównie pożary, powodzie i nieszczęścia. 19 maja 1884 r., wybuchł pożar w Dębie i w 15 minut cała wieś stała w płomieniach. Inwentarz żywy wygnano a martwy wyniesiono na łąki. Mieszkańcy spalonych chat pozostali bez dachu nad głową, "Ile tu było lamentów i zgrozy, nikt sobie tego nie może przedstawić, co tego nie widział. Pożar wybuchnął u Pytlika między Tomaszem Koszem a Pawłem Pilchem i rozszerzył się aż do Weinkopfa, gdzie dziś Liszka i Źymełka mieszkają". "W r. 1880 nawiedziła wioskę wielka powódź która powstała z tak ogromnej ulewy, że woda drzwiami i oknami do domów niżej położonych wchodziła. Wtedy Chwałek utonął. Powódź uszkodziła pola, drogi i budynki, zwłaszcza, że woda szła od lasu i z góry Agnieszki, nie tamowana zawaliskami". Klęski nie oszczędzały Dębu, "W nocy z 3 na 4 marca 1896 r. stało się straszne nieszczęście na sąsiedniej kopalni Kleofas. Gazami trującymi zadusiło się 104 górników, z których 42 pochowano na nowo założonym cmentarzu w Dębie, Na pogrzeb dnia 1 marca zebrało się mimo deszczu około 4000 łudzi. Gdy trumny składano do wspólnego grobu, powstała straszna ciemność, burza z błyskawicą i grzmotem. Lud stał do głębi wzruszony, bo wszystkim się zdało, że nawet cała przyroda z powodu tak wielkiego nieszczęścia żałobą się okryła". Ludowy kronikarz naiwnym językiem oddał wierniej przeżycia mieszkańców Dębu, aniżeli uczyniłby to historyk. Sto lat temu ludzie byli bardzo bezbronni wobec klęsk żywiołowych. Przyjmowali je jak dopust Boski, nikogo nie oskarżając.